Press "Enter" to skip to content

Kinderen en de supermarkt, een oneerlijke strijd

3

Meestal ben ik degene die naar de supermarkt gaat, aangezien ik gewoon ontzettend goed ben in het weerstaan van verleidingen. Maar soms gaat mijn man, en laatst nam hij onze peuter van drie jaar mee. Zodra ons blonde ding de winkel binnenwandelde, liep hij naar de peren en stopte die in zijn mini-karretje. De medewerker die ernaast stond, lag dubbel, maar was ook verbaasd.

En die verbazing, dat vind ik zorgwekkend!

Kinderen in de supermarkt

De medewerker die erbij was, is het hoofd van de groente en fruit afdeling. Ik ken hem, het is een aardige kerel die zijn werk goed doet. Toen hij vorige zomervakantie vrij had, merkte ik dat direct! Hij is veertig uur per week in de supermarkt en ziet dus veel voorbij komen, waaronder mijn kinderen. En hij zegt: er zijn geen andere kinderen die als eerste vragen om fruit. Hij ziet alleen maar kinderen vragen om ongezonde dingen.

Dat is ook het reguliere beeld dat geschetst word over het moederschap. Een kind uitgestrekt in een driftbui in de supermarkt omdat ze een bepaald item niet mogen hebben. Natuurlijk doen mijn kinderen dat ook soms, niets menselijks is ons vreemd. Maar als ze over de twee-jarige fase zijn weten ze dat ze ongezonde dingen niet van mij krijgen. Als iets gezond is, hebben ze wat meer speelruimte.




Kwestie van tactiek

Dat mijn kinderen makkelijker zijn in de supermarkt dan gemiddeld is echt niet omdat ik zo’n supermoeder ben. Het scheelt wel dat ik voornamelijk thuis ben. Ik neem ze dus nooit mee als ze moe zijn of als ik haast heb. Want als die twee factoren wél meespelen, heb ik ook die welbekende draakjes in de winkel rondwandelen.

En ja, ik heb in de eerste jaren van het moederschap wel eens een kar laten staan, terwijl ik met mijn luidruchtig melodramatische peuter onder de arm de winkel uit wandelde. Maar sinds ik mijn maaltijden beter plan, hoef ik nooit meer het onderdeel te zijn van zulke scène’s. Of ik koop mijn boodschappen gewoon online, dan vermijd je ontzettend veel gedoe!




Oneerlijke strijd

Dat ik jullie dit vertel, komt omdat ik afgelopen week een mail ontving die dit pijnpunt wil bevechten. Foodwatch is heeft een campagne om een verbod op kindermarketing van ongezond voedsel te bewerkstelligen. Eigenlijk ben ik helemaal voor een totaalverbod op kindermarketing (kom op, mini fruit verkopen als Woezel en Pip fruit?). Maar ongezond voedsel is een goed startpunt.

Voor ons als volwassene is het al moeilijk om weerstand te bieden tegen verleidingen, laat staan voor kinderen. Ik moet mijn kleuter regelmatig uitleggen dat iets echt niet beter is omdat er een stripfiguurtje op staat, enkel duurder. Het feit dat ik reclame zoveel mogelijk vermijd helpt hierbij mee, hij hoort voornamelijk mijn stem hierover en niet die van de producenten. Maar niet iedere ouder heeft de tijd, het vermogen of het bewustzijn om hun kinderen op die manier weerbaar te maken.

Dat zou ook eigenlijk niet hoeven! Doe mee en teken de petitie voor een verbod op kindermarketing van ongezond voedsel! (En nee, ik krijg hier geen geld voor. Dit gaat mij echt aan het hart.)

  1. Ons zoontje zit op een ‘lekker fit school’ dus er word veel aandacht besteed aan gezond eten. Zelf denk ik altijd: alles met mate. Van mij mag hij best wel eens een koekje, als dat maar niet ten koste gaat van gezond eten. En gelukkig eet ie ‘s avonds ook (bijna) altijd netjes zijn groentes op en is dol op komkommer of snacktomaatjes als tussendoortje. Dus wij hebben niets te klagen 🙂

    • Ik heb er nu drie… En de peuter is op een dieet van aardappels, bananen en gekookte eieren. Hij gaat er niet dood van, maar het is soms wel ergerlijk.
      In ieder geval zou het mijn leven gewoon een stuk gemakkelijker maken als er minder kindermarketing zou zijn. Mijn kinderen gedragen zich en luisteren ook, maar het zou niet moeten hoeven, steeds die worsteling.
      Opvoeden is al vermoeiend genoeg!

  2. Samantha Samantha

    Die kindermarketing is niet nieuw. Toen ik jong was was er ook genoeg kindermarketing. Misschien nog wel meer dan nu. Kindercola en flippo’s in de zakken chips.

    Maar ik maak mij er niet druk om. Je kan ook gewoon Nee zeggen. Niet alles hoef je uit te leggen.

    Hoe meer je er de nadruk op legt hoe specialer je het maakt.

    Soms hebben we hier de koekjes van s.bob maar ook gaat er groente en fruit mee naar school. Geen scheve gezichten en de bakjes zijn altijd leeg.

    Hetzelfde geld voor i.pad gebruik. Ik heb dat vanaf het begin los gelaten. Mensen keken mij met een scheef gezicht aan, maar diezelfde mensen hebben nu dagelijks strijd om de i.pad. Geen last van het is namelijk niet speciaal. Ze spelen heerlijk buiten, kleuren en tekenen volop en ook strijkkralen en klei is niet aan te slepen. En ja blij slecht weer spelen ze op de iPad of kijken ze een filmpje.
    Vriendjes die hier over de vloer komen duiken gelijk ip de ipad. Dat vinden ze beiden irritant en roepen we zouden toch gaan spelen!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *